San Agustin & Desierto de Tatacoa

Na wat wikken en wegen toch maar besloten verder zuidelijker te gaan, naar San Agustin! Toch ‘maar’ 5 uurtjes vanaf Popayan. We hadden ook wel kunnen weten dat dat iets te optimistisch was, maar vol goede moed gingen we de bus in. Van Popayan naar San Agustin is het slechts 135 kilometer. Toch hebben we er 6,5 uur over gedaan. En de chauffeur deed nog wel zo z’n best om zo hard mogelijk door de bergen te scheuren. Wat een tocht. Grotendeels over een onverharde weg vol gaten, langs diepe ravijnen en op grote hoogte (meer dan 3000 meter). Maar wel met fantastisch uitzicht!

Eenmaal aangekomen in San Agustin hebben we een hostel uitgezocht, iets uit het centrum op een berg. Lekker rustig. Als die koe is zou stoppen met loeien! San Agustin zelf is een klein dorpje waar niet veel te beleven valt. Het draait hier allemaal om het archeologische park vlakbij het dorpje. Verspreid over tientallen hectare zijn hier een groot aantal beelden gevonden vanuit de indiaanse cultuur (1000 v. Chr. – 1500 n. Chr.). Een van de bekendste Precolumbiaanse beschavingen. Er is alleen niet veel bekend over deze beelden, waarom ze zijn gemaakt, wat ze betekenen etc. Mooi om naar te kijken (ze staan in een super mooi landschap ook), maar zonder wat info erover was het al gauw niet meer zo interessant. Zeker gezien het feit dat er in het museum vermeld staat dat het vaak om een replica gaat en dat de originele stenen zijn vernietigd. Dusss…

Het leukste van het hele park was eigenlijk niet de beelden maar dat we 2 voetbalteams tegenkwamen van jochies van een jaar of 10 met hele entourage van ouders, zussen, begeleiders etc. Eerst staan ze te smoezen en te giechelen, totdat er 1 een grote mond heeft en durft te vragen of we met hem op de foto willen. Toen was het hek van de dam!!

Overal kwamen telefoons en camera’s vandaan. Ik denk dat er wel honderd foto’s van ons gemaakt zijn. Toen iedereen zijn foto had begon er uiteraard een discussie over voetbal. De jochies waren brutaal maar netjes. We hadden ze het woordje doei geleerd (grappig 20 kids die met hun piepstemmetje dooooeeiiiiii zeggen). Daar hadden we achteraf spijt van (of niet) want toen we in een restaurantje liepen om te lunchen waren ze daar. DOOOOOOOOOOEEEIIIIIII!! Hele restaurant in rep en roer.

check de foto’s

Nadat we waren uitgechilled in ons hostel op de berg begon de tocht richting de woestijn. Ja, Colombia heeft een heuse woestijn! Zo noemen ze het in ieder geval, is niet helemaal waar. Anyway, daar gingen we weer voor een dagje bussen. Vanaf San Agustin eerst een uurtje achter in een pick up truck naar een ander dorpje. Zo leuk dit soort ‘transport’. In de laadbak van de truck zijn bankjes gemaakt waar je met z’n 8en kan zitten. Maar dit soort trucks zijn nooit vol. Toen was het nog 5 uur afzien in een busje naar Neiva. Weer geen beenruimte, wel een gestoorde chauffeur die als een gek door de bergen scheurde. Maar goed, het zou eerder raar zijn als ze hier een keer wel normaal zouden rijden. Eenmaal in Neiva aangekomen waren we er nog steeds niet. Vanaf daar was het nog een uur in een ander busje naar de woestijn. Dit uur veranderde het landschap super snel van groene bergen naar droge vlakten. Heel apart!

De woestijn zelf is eigenlijk heel klein, binnen 3 uur hadden we het grotendeels gezien. Heel apart landschap hier. Het gebied is voor de helft grijs en de andere helft is rood. Vooral de rode kant was erg mooi. Maar bloedheet was het wel!

Foto’s!

Maar goed, aan alle hitte komt een eind. We hebben nog een avondje doorgezakt in het plaatsje dichtbij de woestijn (Villavieja) met een Nederlands stel (uit Utrecht!). Heel grappig, geen elke gringo te bekennen dus voor prima prijsjes eten en drinken. De volgende dag gingen we naar de hoofdstad van Colombia.. Bogota! Een wereld van verschil! Van 40 graden en zon naar 15 graden en regen, slechts 5 uurtjes rijden. Bogota ligt 2600 meter, dus we zitten weer lekker hoog. Zoals Obama zou zeggen: gezellig!

Onze eerste dag in Bogota was een bijzondere.. We hebben ons ticket naar huis geboekt! Natuurlijk weet je dat er een dag komt dat je naar huis moet, maar nu staat het vast. 14 mei zijn we er weer. Raar toch? Tot die tijd staat er nog genoeg op het program. Maar dat zullen jullie later wel merken.. ;)

Volgende keer meer over Bogota!

 

Besos

1 Reactie op San Agustin & Desierto de Tatacoa

  1. Simona schreef:

    Prachtige foto’s van de woestijn! Het lijken wel spreken, die heuvels in het grijs.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>