Medellin & Guatape

Zo, terug in Zuid-Amerika! We zijn in Colombia! We hebben al van zoveel mensen gehoord dat dit een fantastisch land is, dus kom maar op.

Vrijdag 7 maart zijn we geland in Medellin. De tweede grootste stad van Colombia. Een miljoenenstad met veel verkeer en drukte op straat. Even wennen na het rustige Suriname en Curacao maar dit is weer typisch Zuid-Amerika, leuk!

Medellin is lange tijd een van de gevaarlijkste steden ter wereld geweest. Vooral in de jaren ’80 en ’90 had deze stad te maken met veel geweld en criminaliteit. Dit kwam omdat Pablo Escobar er toen de baas was, de beruchtste Colombiaanse drugsbaron. Escobar is geboren en getogen in Medellin en hij regelde zijn zaakjes dus ook vanuit daar. Met als gevolg veel geweld en zo’n 4000 moorden per jaar. In 1993 is Escobar doodgeschoten en sindsdien is het allemaal veel leuker en vooral veiliger geworden in de stad. Waar je maar kijkt zie je politie.

Wie er ook in Medellin is geboren is de schilder en beeldhouwer Fernando Botero. Hij heeft echt geweldige kunst gemaakt en dat is bijvoorbeeld te zien op Plaza Botero, waar 23 van zijn beelden staan. Aan dit plein ligt het Museo de Antioquia, waar veel van zijn schilderijen tentoongesteld worden. Voor het eerst ook dat Rens kunst echt leuk vond!

Die avond hebben we een poging gedaan om te gaan stappen, want Medellin schijnt vooral de moeite waard te zijn ‘by night’. Helaas pindakaas waren er zondag verkiezingen in Colombia en was de ‘ley seca’ ingesteld. Oftewel, algehele drooglegging. In bars, supermarkten en andere openbare gelegenheden mag geen alcohol verkocht worden en daardoor waren de meeste bars dicht die avond.

Waren we in ieder geval wel fris en fruitig om zondag weer op pad te gaan! Dit keer was het plan om de kabelbaan te nemen over de stad om uiteindelijk uit te komen bij een enorm park boven aan de stad. De stations van de metro zijn verbonden met 2 kabelbanen die passagiers vervoeren naar de hoger gelegen wijken van Medellin. Dit zijn vooral de armere wijken. Het was de dag van de democratie en de metro (en daarmee ook de kabelbaan) was gratis. Nou dat hebben we geweten! Het leek wel of alle 2,5 miljoen inwoners van Medellin met de kabelbaan wilden gaan. Maar het was wel super mooi. De kabelbaan gaat zo hoog en ondertussen ga je over de sloppenwijken van Medellin. Bizar om te zien hoe die mensen daar leven op die steile hellingen in piepkleine huisjes. Meer dan een half uur (!) later kwamen we helemaal boven aan waar we een prachtig uitzicht hadden over de enorme stad.

In Medellin hebben we niet zo veel andere toeristen gezien. Misschien kwam het daardoor, of misschien omdat we er echt raar uitzien, maar we werden overal letterlijk aangestaard. Met open mond en al. Nu zijn we dat al wel een beetje gewend na zo lang in Zuid-Amerika maar toch werden we er nu wel weer een beetje onpasselijk van en wisten zelf niet meer zo goed waar we kijken moesten. Als ze ons zien beginnen ze te smoezen en elkaar aan te stoten en dan hebben ze het over onze ‘ojos azul’ (blauwe ogen) en of we misschien Engels zijn. Best leuk hoor al die aandacht, maar apart is het ook.

Check hier de foto’s van Medellin

Na een paar dagen in de grote stad zijn we naar Guatape vertrokken. Dit is een klein dorpje 2 uur rijden vanaf Medellin. Het ligt in een bergachtig gebied waar in de zestiger jaren van de vorige eeuw een stuwdam is gebouwd waardoor een groot gebied is ondergelopen met water. De bergtoppen van toen zijn nu kleine eilandjes. Guatape is een heel mooi kleurrijk dorpje aan het water. Eerst even een stadswandeling maken door het kleine gekleurde stadje. Alles is hier heel vrolijk geschilderd en veel huizen hebben hun eigen tekeningen. Na de wandeling werden we ‘gepropt’ door een aardige vent welke een (naar eigen zeggen) fantastisch restaurant had. Of we daar wilden eten. Normaal doen we dat niet maar hij had ons bij, “We serve indian food“. We hebben de conclusie getrokken dat hij gelijk had. Zijn eten is fantastisch! We kregen de helft gratis omdat hij ons binnen gepropt had, maar in tijden niet zo lekker gegeten (jawel, maar toch). Voor de liefhebbers, Don de Sam aan de waterkant.

In dit restaurant zat een meisje alleen te eten, Rens had de stoute schoenen aan getrokken om te vragen of ze mee wilde doen met een boottochtje. Deze is namelijk een vaste prijs ongeacht het aantal personen. Hoe meer mensen hoe beter dus. Dat wilde ze wel! Omdat het koud is gingen we even onze vesten halen bij ons hostel. Daar kwamen we nog wat meiden tegen die ook wel mee wilden en bij de boot liepen we nog 2 jongens tegen het lijf. Hierdoor hadden we een goedkoop boottripje! Een uur hebben we over het meer gevaren langs het compleet vervallen vakantiehuis van Pablo Escobar, wat dorpjes en het kruis van de kerk van het dorpje wat nu onder water ligt. De top van de kerk staat nog boven water.

In de buurt van Guatape ligt ‘La Piedra del Peñol’ (de steen van Peñol). Een enorme steen die het landschap hier redelijk domineert. In het weekend komen hier hordes Colombianen heen om de steen te beklimmen. Doordeweeks is hier geen kip. Mooi moment voor ons om erheen te gaan.

De steen is 385 meter lang en 200 meter hoog. 740 treden omhoog. Het is een belangrijke attractie van de regio geworden en daarom kregen de dorpen Guatape en Peñol ruzie van wie de steen nu was. Dus hadden, midden in de nacht, de bewoners van Guatape besloten om heel groot de naam van hun dorp er op te schilderen. Toen ze halverwege de U waren zijn ze bekogeld door de mensen van Peñol en moesten ze de verfpartij staken. Nu staat er dus heeeeel groot G I op de steen. Haha!

Uiteraard hebben wij de steen ook beklommen. Makkelijker gezegd dan gedaan, is nog best pittig 740 treden! Er staat een bord met ‘the best view of te world’. Nu hebben we al het een en ander gezien en het beste uitzicht van de wereld lijkt ons een beetje overdreven, maar mooi is het zeker!! Nadat we onze digitale rolletje vol geschoten hadden met kiekjes was het tijd om wederom bij Don de Sam te eten en spullen in te pakken. Morgen wacht ons een nieuw avontuur. Op naar Salento.. Koffie! Rens kan niet wachten!

De kiekjes!

En daar is ‘ie weer… Besos!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>