Jericoacoara

Jericoacoara, oftewel Jeri, onze laatste bestemming in Brazilie! Vanuit Recife hebben we de nachtbus genomen naar Fortaleza waar we 13 uur later aankwamen. Toen moesten we 6,5 uur met een andere bus en daarna nog eens een uur met een 4×4 truck door de zandduinen (er gaan namelijk geen verharde wegen naar Jeri). Maar toen waren we er hoor! Een van de meest relaxte dorpjes ooit. Ver weg van de bewoonde wereld. Het dorpje heeft een paar straatjes, allemaal van zand. Het was er gelijk al genieten!

We hebben als echte backpackers het geluk gehad dat iemand een boeking had gecanceld waardoor wij nu spotgoedkoop (last minute) een huisje voor ons zelf hadden! Inclusief keuken, hangmat en huiskat Henk (die eigenlijk er niet bij hoorde).

Zoals al snel bleek is dit dorpje fantastisch. Juist omdat er geen asfaltwegen zijn gaat alles een versnelling lager. Daarentegen is het dorp voorzien van alle gemakken, supermarkt,  veel (goede) restaurants, het is goedkoop! Of te wel wij gaan ons hier wel vermaken 5 dagen.

Wat hebben we die 5 dagen gedaan? Strandje, smeren, omdraaien, zwemmen, boekje lezen in een hangmat en smeren. En dat vaak herhalen…. Maar er was meer!

Zo hebben wij 2 dagen achter op een buggy gezeten. Eerste keer richting een vissersdorpje. Zo leuk, lekker met een buggy door de duinen en over het strand scheuren. We stopten bij veel mooie plekjes. Een prachtig mangrovebos bijvoorbeeld waar allemaal hangmatten en schommels tussen de bomen hingen. En dit met super mooi blauw water op de achtergrond. Wow!! Of we een kokosnoot wilde kopen voor 50 cent, gekoeld, ach waarom ook niet.. :D

Op een gegeven moment stopten we op een duin. Zegt de gids: ‘hier stond het dorp tot 1982 maar toen is deze zandduin hier heen verplaatst en ligt het nieuwe dorp 50 meter verderop en het oude dorp hieronder’. Bizar!

Toen we iets verder reden, stopten we boven op een redelijk hoge duin met de vraag of we naar beneden wilden sandboarden. Rens met ‘al zijn ervaring’ ging natuurlijk. Helaas had hij zich verkeken op de weg terug. Je moest via een touw 50 meter terug omhoog klimmen. Bijna op het einde kwam hij de man met de hamer tegen, die man met de hamer de afgelopen paar weken al een paar keer eerder had toegeslagen. Hij heeft het gehaald maar eenmaal boven ging wederom even het lampje uit. Toch maar wat rustiger aan doen dan?

Nadat we de lunch om 13.00 uur geskipt hadden (wie luncht er nou om 13.00? Wij doen dat echt niet meer voor 15.00 uur), nog wat gehangen in een hangmatje in het water. Om ons vervolgens terug naar het dorp en het strand te verplaatsen. Wat een leven.

Op het strand kon Rens zijn aandrang om te beachvolleyballen niet inhouden en ging het duel aan met de lokale goden. Die geheel met eigen regels spelen waar je als toerist gek van wordt. Lang verhaal kort, Rens werd gekoppeld aan een meisjes en een slechte jongen. Na dat hij 2 keer was ingemaakt kwam een ander meisje naar hem toe, of hij met haar wilde spelen? Hij had eigenlijk geen zin meer maar besloot toch op haar aanbod in te gaan (iets met bikini Rens?) Wat bleek? Ze was een semi-prof-libero uit Rio en trainde 5 uur per dag volleybal. Dus de dikke toerist en het meisje slachtte de lokale helden af.

Rens en het goede meisje hadden al twee keer een matchpoint gewonnen, maar die telden natuurlijk niet, volgens de eigen regels van de locals. De lokale helden hebben we niet meer terug gezien… slechte verliezers.  Dat beloofd wat voor het WK.

De volgende dag gingen we nogmaals met een buggy door de duinen crossen, dit keer naar Lago Azul en Lago Paraiso (juist, het blauwe meer en het paradijsmeer).  En was dit zo? Het blauwe meer was niet zo heel blauw maar wel chill. Je kon er lekker in een hangmatje in het water hangen. Maar toen snel naar het paradijselijke meer. En een toepasselijkere naam is er niet! Zo mooi blauw water en zulk wit zand! Voor de mensen die ooit bij Lake Mckenzie in Australie zijn geweest, dit lijkt er wel een beetje op alleen nu hangen er hangmatten in het water en is het wat groter dus kan je overal heeeeel chill zitten. Wij hebben hier alleen maar in hangmatten gehangen. Oh en 2 dames van middelbare leeftijd + 1 dochter (van 15) uit Argentinië een fotoshoot gegeven met hun eigen camera. Ze vroegen of we een foto van hun wilde maken en dat resulteerde in een hoop verschillende poses in verschillende hangmatten etc. Niet normaal haha. Maar wat een schatten van mensen weer.

Jeri is ook wereldberoemd omdat je hier de Emerald sunset kan zien. Net voordat de zon in de zee zakt kleurt het topje groen! Helaas pindakaas voor ons hing er elke avond dat we er waren een wolk voor.. De beste plek om de zonsondergang te bekijken is op een hoge duin naast het strand. Daar zit iedereen elke avond met biertjes enzo te wachten tot de zon ondergaat. Dat alleen al is super leuk. Maar er kwam dus niet echt een mooie zonsondergang waarop Rens en een meisje die we kenden van het volleyballen besloten om een wedstrijdje te gaan doen wie het verste van de duin af kan springen. Rens verloor kansloos maar het was een dolle boel en al gauw deden er nog meer mensen mee. Grappig!

De laatste dag in Jeri even wat vluchten geboekt (Colombia en Curaçao, here we come!)  en nog een middagje op het strand gelegen. 12 februari moesten we terug naar Fortaleza want die avond vertrok onze vlucht naar Belem! Daar gingen we heen om vanaf daar naar Suriname te vliegen.

Rest ons de laatste foto’s uit Brazilië

Doei Brazilie! Het was gezellig! Wat een mooi land met zoveel uitersten. Van service/hospitality hebben ze nog nooit gehoord, maar aan de andere kant kunnen de mensen weer zo aardig en behulpzaam zijn. Toch zijn we blij dat we dit land nu achter ons laten, was best pittig om hier te reizen af en toe. Volgende keer meer over Suriname!

 

Besos!

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>