Irkusk, (Trans) Mongolië

Datum: 13-09-2008

Locatie: Irkutsk

Sneller dan verwacht een internetcafe gevonden! Gelukkig maar, want anders hebben we volgende keer zoveel in een keer te typen. Helaas pindakaas weer geen foto’s… We zitten nu in een sloom internetcafe waar je moet betalen voor elke mb die je upload.. :S Dus nog even geduld alsjeblieft!

Maandagavond zijn we de Trans-Mongolie Express ingegaan. Of eigenlijk de Baikalexpress, want als we naar Mongolie gaan is het weer een andere trein. De trein vertrok van Moskou Centraal Station, om half 12 ‘s avonds. Wel leuk daar, alleen maar backpackers en andere reizigers die met verschillende nachttreinen gaan. Weer werd het ons makkelijk gemaakt: een gids stond ons op te wachten en met 6 andere Nederlanders (3 stelletjes) bracht hij ons naar de goede trein, wagon en coupe. Met de andere Nederlanders zaten we in dezelfde wagon. Maar in de coupe zaten we met 2 Engelsen, moeder en dochter. En verder waren er nog een paar andere Engelsen, Ieren, Denen en Spanjaarden. Deze trein was duidelijk minder luxe dan de nachttrein van St. Petersburg naar Moskou, maar we konden nu in ieder geval cmmuniceren met onze roommates. En hoe! Die mensen raakten maar niet uitgepraat over hun land, het verschil tussen Engelsen, Ieren en Schotten en vooral over politiek. En dan met name de situatie in Amerika met Bush en de rest van de wereld.. pfff. Jullie weten, Rens kan ook aardig kletsen (en hij deed ook echt zijn best), maar zelfs hem werd het een beetje te veel. We waren blij met de andere Nederlanders, zodat we even konden ‘vluchten’, maar je je komt natuurlijk niet zo ver in zo’n trein. Als ze dan even hun mond hielden, sliepen ze. Maar ook dan was het niet stil, vooral de moeder was erg luidruchtig in haar slaap (ze snurkte enorm en iedere keer als ze zich omdraaide liet ze een enorme scheet). Lekker! En dat moesten we dan tot vrijdag uithouden. Gelukkig deden onze I-pods en een boek wonderen. De eerste avond kregen we trouwens nog ander goed gezelschap in onze coupe. Een enorme Rus kwam binnen ‘to practise his American English’. Okee… Die Engelsen vonden het natuurlijk prachtig, hadden ze weer een kans om hun politieke visie te geven enzo. Het gesprek verliep een beetje stroef, want bij alles wat die Rus wilde zeggen moest hij 10 minuten nadenken en dan nog wist je niet waar hij het over had. En het werd steeds mysterieuzer toen we begonnen over Rusland en werk. Hij vertelden namelijk dat hij maar 1 nacht in de trein zo blijven want hij had ‘business to do’. Dus wij vroegen wat zijn beroep was. Nou na een uur nadenken: I am a doctor… I am a doctor in here (wijzend naar zijn hoofd). But in real life I am different. Nou lekker duidelijk! Daarna ging hij bier voor ons halen, dat was dan wel weer een goeie van hem. Nog even met hem gepraat en toen ineens begon hij tegen Rens: Come with me, we go smoke. Rens rookt natuurlijk niet, maar dat maakte hem niet uit. Hij moest meekomen. Een beetje bang gaf hij zijn geld en telefoon maar vast aan mij en ging met die Rus mee. In een tussenstukje van 2 wagons werd hij in een hoekje gedreven en de Rus begon over onze creditcard te praten en over mij. Rens dacht dat hij er niet meer levend vandaan zou komen, maar uiteindelijk bleek dat het alleen maar was om hem te waarschuwen!! Dat Rusland zo gevaarlijk was en dat we goed op moesten letten. Gelukkig met de schrik vrijgekomen.

De treinreis was verder echt een leuke ervaring! Best vreemd om echt een paar dagen lang alleen maar in een trein te zitten (en dus ook in een rijdende trein te liggen slapen). Per dag hadden we wel een paar stops. Maar die waren niet lang, van 2 minuten tot soms een half uur per keer. Als we dan op zo’n perron aankwamen, stonden er allemaal vrouwen met etenswaren en drinken ons op te wachten. Vaak hadden ze dat allemaal zelf thuis gemaakt. Was echt heel leuk. Voor een paar roebel hebben we best lekkere dingen op de kop getikt, zoals fruit, komkommertjes, worst etc. Het restaurant in de trein zelf was namelijk wat minder. Heel weinig eten en ook niet zo lekker, maar wel best wel duur. Maar goed, af en toe was het wel fijn om even daar heen te gaan zodat je even uit je coupe kon. Ook hebben we daar soms met de andere Nederlanders (en een paar Ieren) gezeten, een biertje gedronken en een potje gepest. Het uitzicht was wel een beetje eentonig de hele reis: bossen, open vlakten, af en toe een heuvel en hier en daar een huisje. Wat ook apart was, was dat we per dag door een tijdzone kwamen. Dus elke dag schoof de tijd een uur op. De klok van de trein bleef echter op Moskou tijd staan, dus we hadden het niet echt in de gaten. Behalve de laatste dag, toen moesten we er wel vast aan gaan wennen, anders zouden we om 4 uur ‘s nachts Moskou tijd aankomen, nu was het om 9 uur ‘s ochtends.

Vrijdag ochtend zijn we in Listvianka aangekomen, een dorpje aan het Baikalmeer (het grootste zoetwater meer van de wereld). Ook hier hebben we in een homestay geslapen, maar eigenlijk was het meer een bed & breakfast. De bewoners van het huis hebben we amper gezien. Het was weer super lekker weer, dus we hebben met 2 andere NL’se stelletjes langs het meer gelopen, naar een uitkijkplaats. Verder was er niet veel te doen in dit dorp, dus ‘s middags nog maar een paar uurtjes geslapen. ‘s Avonds zijn we met z’n achten uit eten gegaan. Was erg gezellig! Sommige van ons hadden daar het Omul visje besteld om te eten. Die komt ook uit het Baikalmeer en dat is de enige plek waar deze vis voorkomt. Hij bleek alleen niet te smaken. De Russische service in restaurants enzo is trouwens ook niet wat wij gewend zijn. We moesten lang wachten, veel was op en 2 van ons hadden hun gerechten allang gekregen, terwijl de anderen nog lang moesten wachten. En natuurlijk kon er geen lachje van af. Maar we zijn er nu eindelijk achter waarom er hier niemand lacht. Het is hier namelijk zo dat als je zomaar lacht (als er eigenlijk geen reden toe is), dat je dan dom bent.

Vanochtend was er om 9 uur ontbijt (weer pannenkoekjes!!) en om 10 uur werden we opgehaald met de hele groep (zo’n 16 Nederlanders) om naar Irkutsk te gaan. Daar werden we eerst afgezet bij een openluchtmuseum waar we een rondleiding kregen. Best leuk, maar het stelde niet veel voor en niemand had er echt zin in. Daarna zijn we naar de volgende homestay gebracht. Samen met een ander Nederlands stel slapen we vanavond bij een jonge jongen thuis. Maar een lange nacht wordt het niet. Om half 5 vannacht worden we alweer opgehaald om weer naar het station te gaan voor de trein naar Mongolie!


De weg naar Mongolie…

Datum: 15-09-2008

Locatie: Ulaan Baatar

En zelfs in Mongolie op elke hoek van de straat een internetcafe! Ook al is het pas 2 dagen geleden dat we een verhaal hebben geschreven, hier weer een update! Rens is ondertussen bezig de foto’s te uploaden, goede hoop dat het nu wel lukt.

Zondagochtend heel vroeg (half 5 ‘s ochtends), werden we door onze gids, met alle andere Nederlanders opgehaald bij onze homestay om naar het treinstation te gaan. Op naar Mongolie! We hadden al allemaal wilde verhalen gehoord over deze treinreis, want in deze trein zitten allemaal Mongoolse handelaren, die hun waren in Rusland halen en mee willen nemen naar Mongolie om daar te verkopen. In de Lonely Planets van de andere Nederlanders stond dan ook dat de trein helemaal vol zou zijn gepropt met handelswaar en dat je goed uit moet kijken voor die mensen etc. Nou daar was niets van gelogen! We stapten om 5 uur die trein binnen en het was een grote chaos van Mongolen, spullen en wij toeristen.. De Mongoolse handelaren zaten al vanaf Moskou in de trein en zo te ruiken hadden ze al genoeg gedronken. Het was duidelijk dat zij hier de dienst uitmaakten! Toen wij onze coupe hadden gevonden (die wij overigens weer deelden met een Nederlands stelletje van ongeveer onze leeftijd), bleek dat ook daar allemaal handelswaren opgeslagen lagen! Toen iedereen een beetje binnen zat hebben we alles op de gang gezet. Daar willen we natuurlijk niets mee te maken hebben! Ook kon je zien dat de platen van het plafond en de verwarming los waren gehaald om daar spullen op te bergen. Maar zover wij konden zien lag daar niets. De Mongolen begonnen weer alles een nieuw plekje te geven. Ondertussen begonnen ze ook tegen de Nederlandse jongens van onze groep: “You women, we men! Homo!’  Om even te laten zien dat zij er de baas waren. We zijn toen maar in onze coupe gaan zitten, zodat zij hun werk konden doen. Terwijl wij een potje aan het kaarten waren, bleven die Mongolen maar heen en weer lopen met hun spullen. Het was duidelijk dat wij niet mochten zien wat ze allemaal bij zich hadden. Het was allemaal in autobanden gedaan of in ‘serviesdozen’ etc. Je kunt het zo gek niet verzinnen of we zagen het voorbij komen. Ze probeerden alles zo goed mogelijk te verstoppen, want bij de grens is een strenge controle. Eerst komen de Russen en daarna checken de Mongolen de hele trein nog eens.

De trein was trouwens een stuk minder luxe dan de vorige treinen! Maar we hoefden deze keer maar 1 dag en 1 nacht in de trein te zitten. Het uitzicht werd wel steeds mooier. De eerste paar uur reden we langs het Baikalmeer (daar kwam echt geen eind aan zo groot is dat meer). Daarna werd het veel uitgestrekter, mooie open vlakten met af en toe een huis en we konden echt kilometers ver kijken. Ook werd het weer steeds beter. Hoe verder we naar de Mongoolse grens kwamen, hoe mooier het werd. Je zag de kleuren en de natuur veranderen. Echt super!

Om 5 uur ‘s middags kwamen we bij de grenspost aan met Mongolie. Je zag de handelaren zenuwachtig worden en nog een paar keer hun waar heen en weer slepen. De trein werd stilgezet en we moesten ons paspoort inleveren. Alle doorgangen van de wagons en de toiletten werden op slot gedaan en een paar stoere mannen en vrouwen kwamen de trein binnen. En toen was het enige wat we konden doen wachten, wachten en nog eens wachten. Gelukkig konden we wel even naar buiten en met de andere Nederlanders vermaakten we ons wel. Het heeft ongeveer 4,5 uur geduurd voordat we weer verder konden rijden. Nadat onze coupe was doorzocht en we onze paspoorten weer terug hadden ginggen we verder. Een half uur gereden en toen kwamen we bij de Mongoolse grenspost aan. Waar het liedje weer van voren af aan begon. Onze paspoorten ingeleverd, een immigration form ingevuld en wachten maar. Gelukkig ging het hier allemaal wat sneller. Na 2 uur konden we weer verder.

Om half 8 vanochtend zijn we in Mongolie aangekomen. Vanochtend in de trein was het uitzicht trouwens ook weer adembenemend. Mooie open vlakten met heuvels en tenten waar veel Mongolen in leven. Daarna reden we het station van Ulaan Baatar binnen, de hoofdstad, maar volgens mij ook de enige stad in dit land. We zitten hier in een guesthouse met een paar andere Nederlanders en Denen die via Tiara hebben geboekt. We blijven hier drie nachten. Zo even langs de VVV om te kijken of we een excursie kunnen maken naar buiten de stad, want Ulaan Baatar is best wel lelijk en vies. Maar we vinden het nu al leuk hier, want de mensen zijn super aardig, ze lachen (!!!!) en.. ze spreken Engels! Ook is alles heel goedkoop. We zullen ons dus wel vermaken in dit bijzondere land!


Mongool!

Datum: 17-09-2008

Locatie: Ulaan Baatar

Vandaag is alweer onze laatste dag in Mongolie… Echt jammer, want het is zo’n mooi land! Als we dat hadden geweten hadden we hier wel langer willen blijven, maar morgen gaan we alweer naar Bejing. Ook leuk natuurlijk!

Maandag toen we hier aankwamen hebben we een beetje de stad verkent. Veel mensen vinden Ulaan Baatar een lelijke stad. Maar interessant is denk ik een beter woord. Het is duidelijk dat hier veel armoede is, veel jonge kinderen leven op straat. Het is hier ook erg druk. 10 Jaar geleden reden hier nog geen eens auto’s. Toen deden ze alles te paard. Nu barst het van de auto’s. Dat maakt het vooral ook een vieze stad. Het stinkt er zo erg naar uitlaatgassen dat veel mensen een mondkapje dragen. Ook is men druk bezig alles vol te bouwen, dus veel hijskranen en stijgers overal. Maar we hebben ook veel mooie dingen gezien. Maandag zijn we naar een soort tempelcomplex geweest. In de grootste tempel daar stond een Boeddha beeld van 26 meter! Dat was wel echt indrukwekkend toen we binnenkwamen. Er liepen veel monniken in mooie gewaden. Heel leuk om te zien. ‘s Middags hebben we bij cafe Amsterdam (!) wat gedronken en gegeten. Het is hier wel grappig trouwens; als je iets besteld en ze hebben het niet meer komen ze gewoon met iets anders aanzetten! We don’t have tomatosoup, but we have carrotsoup. Here you go! We don’t have cola, but here you go, 2 sprite.

Het was in ieder geval wel duidelijk dat we niet drie dagen lang in de stad wilden blijven. We wilden ook graag wat van het landschap zien, de dieren die hier leven en de nomaden in gertenten. Dinsdag zijn we daarom naar Terelj NP geweest, 80 km buiten de stad. Bij de VVV hadden ze ons verteld dat er elke dag om 11.00 een shuttle busje zou gaan die ons daar heen kon brengen. Goed idee dachten wij! Dus daar stonden we, bij de bushalte. Maar om 11.00 uur geen shuttle, om half 12 nog steeds niet. Er stond nog een ander Frans stelletje te wachten (toeristen vallen hier heel erg op!). We raakten met ze aan de praat en spraken af, dat als de shuttle er om 12 uur nog niet zou zijn, we een taxi zouden nemen. En dat gebeurde dus ook. Het is niet moeilijk om een ‘taxi’ aan te houden, want bijna elke auto hier is een taxi, of doet alsof. Er stopte een man voor ons, die geen woord engels sprak. We lieten een landkaart zien met het nationaal park erop en toen wilde hij ons er wel heen brengen. Daar gingen we dan, 5 personen en 2 backpacks (want die Fransen bleven er slapen), opgepropt in een Nissan Micra. Maar wat een mooie tocht zeg! Zo gauw we de stad uit waren werd het landschap echt super mooi. Uitgestrekte grasvlakten, heuvels en hier en daar een nomaden tent (ger) met paarden, koeien, en yak. We kregen het wel even benauwd, toen bleek dat onze chauffeur ook niet zo goed de weg wist, stonden we dan in de middle of nowhere! Moest gelijk denken aan de waarschuwingen in toeristenfoldertjes: stap alleen in officiele taxi’s en stap vooral niet zomaar bij iemand in de auto! Maar gelukkig is het allemaal goed gekomen. De Fransen gingen op zoek naar een plekje om te slapen en wij hebben een beetje door het park gelopen. Onze chauffeur bleef gewoon op ons wachten. Na een paar uurtjes hadden we het wel gezien en vroegen we de chauffeur weer terug te rijden. Onderweg kwamen we 2 andere backpackers tegen (een amerikaan en een israelier), die in het park hadden wild gekampeerd en die ook terug wilden naar de stad. Konden we daar mooi de kosten mee delen! Op de weg terug heb ik weer mijn ogen uitgekeken, zo mooi is het hier. Eenmaal terug in de stad zijn we bij een Mongools fastfood restaurant gaan eten. Soort MacDonalds dus, maar dan met alleen Mongools eten! Best lekker, maar toch anders dan de Mongool in Eindhoven, Jeroen .

Vandaag zijn we eerst naar een uitkijkpunt geweest, een Russisch monument met super mooi uitzicht over de stad. Daarna hebben we een andere enorme Boeddha bezocht. Toen we daar aankwamen, waren er ook 2 bruidsparen met de hele familie. Was heel leuk om die mensen in hun traditionele kleding te zien (wat veel mensen hier nog dagelijks dragen). ‘s Middags zijn we naar het Natural History Museum geweest, maar dat was niet zo bijzonder. Ze hadden wel een paar grote skeletten van dino’s die hier in de woestijn zijn gevonden, maar het was niet zo mooi. Daarna hebben we nog een tempelcomplex bezocht. Midden in de stad, tussen de wolkenkrabbers was dat. Apart contrast! Nu even internetten en vanavond naar het circus! Dan zit Mongolie er alweer op. Morgenochtend vetrekken we met de trein naar Bejing, waar we vrijdag aan zullen komen!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>