Laos

Van Thailand naar Laos

Datum: 25-11-2008

Locatie: Vang Vieng

Sabaidee vanuit Laos!

Hoe is het met de sneeuw in Nederland? Zijn alle lootjes al getrokken en al lekker pepernoten aan het eten? Voor ons is dat heel moeilijk voor te stellen. Het is hier zo’n 30 graden met strakblauwe lucht elke dag!

Eerst de reis naar Laos toe… Donderdag zijn we daar mee begonnen. Vanuit Chiang Mai zijn we naar het grensplaatsje Huay Xia (ofzoiets) gegaan. Een lange rit in een minibusje. Onderweg nog even de laatste Pad Thai gegeten (dit keer alleen niet zonder gevolgen!). Het grensplaatsje waar we heen gingen ligt aan de rivier en aan de overkant van de rivier is Laos. In het plaatsje is niet zo veel te beleven, we hebben er alleen overnacht en onze vertrek stempel gehaald. De volgende dag gingen we met een klein bootje de rivier over en toen waren we al in Laos! Maar toen begon het eigenlijk pas. Met de slowboat naar Luang Prabang! Dit duurde twee dagen, beide dagen 7 uur op de boot. Het was een simpel bootje met houten bankjes en weinig ruimte, maar het was een erg mooie tocht met super mooie uitzichten op de Mekong rivier. Peter en Rens mochten nog als enige op de voorkant van de boot liggen. Veel beter dan op zo’n klein houten bankje natuurlijk! De eerste dag hebben we overnacht in Pak Beng. Een dorpje aan de rivier. Maar veel meer dan onze eigen kamer hebben we er niet gezien. Rens voelde zich op de boot al niet lekker en bij mij begon het ook zo gauw we aan wal waren. Vervolgens heeft Rens even en ik daarna de hele nacht op de wc gezeten en/of erboven gehangen. De eerste voedselvergiftiging is een feit! Die laatste Pad Thai was inderdaad al niet zo lekker als anders… Jeetje wat een nacht was het zeg. Maar de volgende dag moesten we wel weer op de boot zeven uur lang! Gelukkig ging het al iets beter dan de dag ervoor en hadden we betere plaatsen weten te vinden op de boot. Ondanks dat we niet zo lekker waren, hebben we weer genoten van het uitzicht. Echt een mooie tocht.

Aan het einde van de middag kwamen we in Luang Prabang aan. Een kleine stad vol met tempels en veel Franse invloeden (huizen in Franse stijl, baguettes en mensen die petanque spelen). Luang Prabang is echt een hele mooie stad en staat ook op de Unesco-lijst. ‘s Avonds zijn we in een erg leuk restaurantje gaan barbecuen. We konden gelukkig weer wat eten en dat was maar goed ook, het was zo lekker! Een avondje stappen zit er in Luang Prabang trouwens niet in. Om 23.30 moeten alle bars en restaurants sluiten en mag er niets meer verkocht worden (vanwege de Unesco). De volgende dag weer vroeg op, want we hadden niet zo veel tijd in Luang Prabang, omdat Peter alweer snel naar huis gaat. In 1 dag wel alle highlights gezien. ‘s Ochtends hebben we vooral mooie tempels bezocht en door de stad gelopen. Heel grappig om te zien hoe ‘Frans’ het hier is. Hele andere huizen dan in bijvoorbeeld Thailand en lekkere broodjes overal! ‘s Middags zijn we met de TukTuk naar een hele mooie waterval gegaan met heel mooi blauw water. Aan het einde van de middag waren we weer terug in de stad en hebben we nog door wat achterbuurtjes gelopen. Dit was echt heel leuk. Ik blijf het mooi vinden om te zien hoe de mensen hier leven. Alle kindjes spelen lekker op straat, bijna zonder speelgoed trouwens. Ze verzinnen gewoon zelf een spelletje met slippers of stenen. Dat is in Nederland wel anders! ‘s Avonds zijn we naar de nachtmarkt geweest. Was heel toeristisch natuurlijk en veel van hetzelfde, maar wel leuk! Toen was de dag alweer om! De volgende dag zijn we heel vroeg opgestaan (kwart voor 6), om naar de monniken te gaan kijken die door de straten lopen om eten op te halen voor die dag. Dit doen ze elke ochtend. Langs de kant van de weg zitten dan allemaal mensen (eigenlijk alleen maar vrouwen) met rijst, en aan elke monnik geven ze wat en daarna bidden ze. Heel leuk om te zien, zoveel monniken tegelijk! Alleen jammer van die toeristen die er allemaal met hun neus boven op gaan staan (wij zelf ook natuurlijk ).

Een paar uur later zijn we alweer naar Vang Vieng vertrokken! Was een snel bezoekje aan Luang Prabang, maar misschien gaan Rens en ik nog wel terug. Na een reis van ongeveer 6 uur door de bergen kwamen we gistermiddag aan in Vang Vieng. Het was misschien niet zo comfortabel (met z’n twaalven opgepropt in een minibusje, bagage bovenop de auto, Peter en Rens met hun knieën in hun nek, scheuren door de bergen), maar het was wel een ongelofelijk mooie tocht! Met heel mooi uitzicht in de bergen en we kwamen door hele leuke dorpjes. Laos is echt een heel erg mooi land. Het lijkt wel op Thailand, maar het lijkt of het hier groener is en wat primitiever (hoe de mensen leven bijvoorbeeld). Geweldig in ieder geval!

Op dit moment zijn we dus in Vang Vieng. Dit is maar een een heel klein stadje, 160 km ten noorden van de hoofdstad. Maar wel gezellig! Bijna iedere backpacker gaat hier naar toe voor het ‘tuben’: met een grote rubberband op de rivier dobberen langs allemaal barretjes. Dit is heel erg populair onder de backpackers hier. Verder is Vang Vieng heel geschikt voor de buitensporten: kayakken, mountainbiken, trekken, etc. Vandaag hebben we dan ook een fantastische mountainbike tocht gemaakt van ongeveer 35 km, de zogenaamde Vang Vieng Loop. Het was echt ongelofelijk mooi. Ik blijf het zeggen, maar het is echt waar! Over een hobbelige weg vol stenen, kwamen we langs het karstgebergte, mooie rijstvelden en kleine dorpjes. Een geweldig landschap. Onderweg zijn we ook nog een paar keer gestopt om grotten te bezoeken en een duikje te nemen in een blue lagoon. Een frisse duik kon je ook wel gebruiken na een bezoek aan zo’n grot! Was een hele klim! De eerste keer ging er een ‘gids’ mee, een jochie van 8 op z’n slippertjes. Hij stond allang boven en toen waren wij pas halverwege! En dat was alleen nog maar naar de ingang van de grot! Maar zeker de moeite waard allemaal. Die dorpjes zijn ook geweldig. Zonder electriciteit en stromend water in die huisjes, en maar lachen die mensen! Daar komen ook niet zo veel toeristen dus overal waar we langs reden, kwamen alle kindertjes aan de kant van de weg staan om naar ons te zwaaien, Sabaidee!!! Zo schattig. Net voor het donker waren we weer terug in Vang Vieng, onder de modder, bezweet en met zadelpijn, maar een geweldige ervaring rijker.

Vanavond gaan we maar weer eens een bucketje drinken (jaaa die hebben ze hier ook!). En morgen lekker tuben..


Tuben in VangVieng en niet zo veel in Vientiane

Datum: 30-11-2008

Locatie: Vientiane

Hallo!

We zijn inmiddels alweer in Vientiane, de hoofdstad van Laos. En we hebben ook al afscheid moeten nemen van Peter! (Bedankt voor de leuke tijd Peter! Ah joh uurtje nog, nog een bucketje dan.. hahah). We hopen dat je een beetje bijgekomen ben van de reis naar huis!

Hoog tijd om te vertellen over het tuben in Vang Vieng. Woensdag was het dan zover, voor de eerste keer tuben! Voor degene die het niet weten, tuben gaat alsvolgt: je huurt een vrachtwagenband en een drybag voor je spullen, pakt een TukTuk en wordt 3,5 kilometer verderop afgezet. Dan kan het feest beginnen! Biertje mee voor onderweg en dobberen maar, op weg naar de eerste bar (10 meter verderop..). Daar aangekomen wacht een nieuw biertje of bucket op je (of iets fris natuurlijk, maar niet veel mensen blijven nuchter tijdens tuben). Lijkt allemaal best onschuldig, maar tuben is niet helemaal zonder gevaren. Bij elke bar (en vooral in het begin is er om de paar meter een andere bar) is er een swing en/of een slide, Bij een swing spring je van een plateau op ongeveer 10-12 meter hoogte naar beneden, slingerend aan een touw en beland je in het water (zie foto) en een slide is een grote glijbaan waarna je ook van grote hoogte in het water terechtkomt. Heel erg leuk natuurlijk, maar het zorgt ook voor de nodige blauwe plekken (bij Rens vooral, die ze allemaal heeft uitgeprobeerd!). In totaal zijn er ongeveer 10 barretjes met zulke ‘attracties’, en die zijn ongeveer allemaal aan het begin. Na de leukste bar is het dan nog ongeveer 2,5 tot 3 km. drijven tot het eindpunt. Iedereen blijft dan ook erg lang hangen bij elke bar en moet als een achterlijke het laatste stuk peddelen om voor het donker terug in het dorp te zijn. Maar het is echt geweldig! ‘s Avonds gaat het feest ook gewoon door in een van de bars aan de waterkant, een dolle boel.

Donderdag hadden we dan ook echt even een dagje nodig om bij te komen. Peter is die dag ‘s ochtends vroeg vertrokken naar Vientiane (per kayak!) om vanaf daar verder te reizen naar Thailand en uiteindelijk naar Nederland, en wij hebben niet zo veel bijzonders meer gedaan. ‘s Avonds was het wel weer erg gezellig, Toen kwamen we een stelletje tegen waarmee we een maand geleden een paar avonden hebben doorgebracht op Koh Chang, Thailand! Wat een toeval. Super leuk ook!

Vrijdag konden we er weer tegenaan en zijn we nog een keer gaan tuben. Wel wat rustiger aan gedaan dit keer en op tijd vertrokken bij de laatste bar, zodat we rustig naar het eindpunt konden dobberen. Heerlijk! Na deze paar dagen hadden we het wel weer gezien in Vang Vieng. Zaterdag zijn we dan ook vertrokken naar Vientiane. Dit is de hoofdstad van Laos, maar er is niet zo heel veel te beleven. Het is ook niet zo’n grote stad als de andere Aziatische steden. Je ziet hier vrijwel geen hoogbouw en het is een redelijk rustige stad. Gisteren hebben we lekker door de stad gelopen. De Franse koloniale invloeden zijn ook hier weer erg duidelijk. Alles staat hier geschreven in het Lao en in het Frans en we kunnen weer lekkere baguettes eten! ‘s Avonds waren we van plan om te gaan eten op een avondmarkt. Dit was in een klein straatje vol met alleen maar kraampjes waar mensen eten aan het maken waren. Super leuk om te zien, en.. lekker tussen de locals! We hebben wel wat dingetjes geproefd natuurlijk, maar na de voedselvergiftiging van vorige week durfden we toch niet meer zo goed zomaar iets van zo’n markt te eten…

Vandaag zijn we eerst naar de ochtendmarkt geweest. Dit was alleen niet zo bijzonder. Wel leuk opzich, want ook hier waren niet veel toeristen, maar we waren er al snel uitgekeken. Daarna zijn we naar de ‘Arc de Triomphe’ geweest. Die hebben ze hier geprobeerd na te maken. Is niet zo heel goed gelukt, maar bovenop hadden we wel een mooi uitzicht over de stad en een lange straat die ook wel de ‘Champs-Elysees van het oosten’ wordt genoemd. Daarna zijn we naar het nationaal monument van Laos geweest, Pha That Luang. Dit is een grote gouden stupa (grafmonument). Best een mooi complex met nog een aantal tempels eromheen, maar ook hier waren we best snel uitgekeken. Tot slot zijn we nog naar de oudste tempel in deze stad geweest en toen hadden we de hoogtepunten van Vientiane wel weer gehad. Het mooiste van die tempel vond ik eigenlijk nog wel de stupa’s eromheen (het kerkhof). Alle overledenen worden hier gecremeerd en als je rijk was of rijke familie hebt krijg je een stupa, waar de as in gezet wordt. Hoe rijker de overledene, hoe groter en mooier de stupa.

Vanmiddag zijn we maar eens op onderzoek uitgegaan wat onze volgende bestemming wordt. Ons plan is om morgen naar Tha Khaek te gaan, in centraal Laos, 6 uur rijden vanaf hier. Of het lukt weten we niet, we hebben geen bus geboekt dit keer (de toeristenbussen zijn hier drie keer zo duur als de lokale bussen namelijk). Dus we gaan morgen gewoon naar het busstation en dan zien we wel. Anders nog een dagje langer in Vientiane!

doei!!


Tussen de locals in Thakhek

Datum: 06-12-2008

Locatie: Pakse

Hoi!

Het is nu 5 december en de meesten van jullie zullen op dit moment Sinterklaas aan het vieren zijn (of Hidde zijn verjaardag). Voor ons is het de eerste keer dat we niet in Nederland zijn met Sinterklaas. Toch wel raar hoor! Lang de tijd om hierbij stil te staan was er gelukkig niet, want we hebben sinds het vorige verhaal weer heel veel gedaan en gezien. Het lijkt wel of we niet anders doen he?

Maandag zijn we van Vientiane naar Thakhek gegaan, zo’n 330 km naar het zuiden. Omdat we niet veel te veel geld wilden betalen voor een toeristenbus, zijn we maandagochtend naar het busstation gegaan en hebben daar kaartjes gekocht voor de local bus. Niets bijzonders zul je denken, maar met een lokale bus reizen is een hele ervaring hier in Laos! We keken onze ogen uit als enige falang (westerlingen). Wat die mensen allemaal niet meenemen! Alles wordt boven op het dak vastgebonden en de rest wordt achterin de bus gelegd. Toen we dachten dat er echt niets meer bij kon, kwam er nog een vrachtwagen aanrijden met autobanden. Die stopte vlak naast de bus en al die banden moesten ook nog op het dak! Toen konden we eindelijk gaan. Om de paar kilometer stopt de bus weer om er mensen (en spullen) in en uit te laten. Zo gauw de bus stopt komen er van alle richtingen vrouwen aangerend met eten dat ze door de raampjes aan je proberen te verkopen (eitjes, stukjes kip en vis, maiskolven, etc.). Of soms roept er iemand iets en dan stopt de bus weer en rent iedereen naar buiten om in de bosjes te gaan plassen. Ondertussen wordt er de hele tijd Lao muziek gedraait, met op het tv schermpje (die meer waard lijkt te zijn dan de hele bus) de clip erbij en de tekst natuurlijk. Volgens mij houden ze in heel Azie van karaoke!

Gedurende deze 6 uur durende reis had ik mooi weer de tijd om naar buiten te kijken. Wat een fantastisch mooi land is dit. De hele weg lang zijn we geen steden tegengekomen, alleen af en toe een dorpje met houten/bamboe huisjes. Verder bestaat dit land vooral uit rijstvelden, rivier en bergen. Super mooi. Iedereen leeft buiten tussen de koeien, geiten, varkens, eenden, buffels, honden en heel veel kippen. Onvoorstelbaar hoe de mensen hier leven. Veel dorpjes hebben net sinds een paar jaar electriciteit (vaak niet 24 uur lang), maar geen stromend water. Mooi ook om te zien wat iedereen aan het doen is. Veel mensen werken op het land (op de rijstvelden voornamelijk). Veel vrouwen met kinderen, die hun baby op hun rug hebben gebonden met een doek en zo met kind en al de hele dag op het land bezig zijn. Andere mensen zie je zichzelf en/of hun kleren wassen in de rivier, kinderen vermaken zich met autobanden, jonge hondjes of met elkaar. En vanaf een jaartje of 10 moeten ze meewerken op de rijstvelden. Verder is iedereen de hele dag bezig met eten verzamelen en klaarmaken. Mannen zie je vaak aan het huis werken, sommige werken ook op het land en de rest houdt zich bezig met toerisme (als gids of TukTuk chauffeur).

Aan het einde van de middag kwamen we aan in Thakhek. Dit is de hoofdstad van de Khamoun provincie, maar een stad kun je het eigenlijk niet noemen. Wel zijn er weer meer betonnen huizen, maar eigenlijk is het nog steeds een dorp. De volgende dag, 2 december, was het nationale feestdag hier. Feest vieren doen ze hier door te drinken, vooral LaoLao whiskey (hele sterke whiskey) en BeerLao. Volgens mij hadden ze dat de dag ervoor al goed gedaan, want op 2 december zelf was er niet veel te beleven in het dorp. Veel was dicht en er waren niet veel mensen op straat (kan ook zijn dat dit altijd zo is hier natuurlijk). ‘s Ochtends zijn we eerst naar de ochtendmarkt geweest. Daar kwamen we per ongeluk terecht omdat we de verkeerde kant op waren gelopen. Was weer echt een geweldige markt. Alleen maar locals te bekennen. En ze verkopen echt alles, van koelkasten, tot tv’s, tot kleding en dan natuurlijk nog heel veel eten. Vooral bij de vlees en vis afdeling viel onze monden weer open van verbazing. Wij dachten dat ze alleen in China hond aten.. hier blijkbaar ook. Beesten worden in stukken gehakt waar je bij staat en het afval ligt onder de kraampjes (vooral veel dikke afgehakte koeienpoten). Eenden en kippen krijg je levend mee. Verder lagen er nog een paar eekhoorns en een ander groot harig beest (ook een soort knaagdier). Die zullen ze hier ook wel eten dan! :S Bij de viskraampjes leeft alles nog en kun je je eigen verse vis uitzoeken. Die wordt dan met een paar harde klappen knock-out geslagen, in een zakje gedaan en klaar is Kees. Niet erg smakelijk allemaal, sorry, maar zo gaat het hier! Voor ons moeilijk voor te stellen, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld.

Na het bezoek aan de markt hebben we door het dorp gelopen. Was vooral mooi omdat het helemaal niet toeristisch is. Er was verder niet veel te zien of te doen, dit stadje is meer een vertrekpunt van (jungle)trekkings door het vlakbij gelegen Nationaal Park. Daar wilden wij natuurlijk ook graag wat van zien, dus vanaf woensdag zijn we drie dagen met een lokale eco-gids op pad geweest. De eerste dag gingen we naar een dorpje 150 km verderop. Vanaf daar kun je gemakkelijk het NP in. Dit keer gingen we niet met een bus, maar in de laadbak van een auto waar aan 2 kanten bankjes zijn gemaakt en een dak erbovenop. Hier is dit een heel normaal vervoersmiddel, maar nu ik het zo opschrijf, klinkt het toch wel apart! Ook hier geldt hetzelfde principe als in de bus: het is nooit vol, alles en iedereen kan mee. Iedereen was blijkbaar naar de markt geweest en had eten ingeslagen voor een paar weken. Tussen de zakken rijst, netten met levende krabben, zakken kleding en nog veel meer, met zo’n 20 mensen achterin de laadbak. Op naar Ban Khoun Kam! Een geweldige rit weer met de lokale mensen, door de dorpjes (nog steeds geen stad gezien!) en de prachtige natuur. Jammergenoeg konden we niet echt met onze medereizigers praten. Wij spreken inmiddels 2 woorden Lao (Sabaidee (hallo) en Kop Chai (dank je wel)) en zij spreken geen woord Engels, dus dat was een beetje lastig. Onze gids was bij het vertrek al in slaap gevallen, dus daar hadden we ook niet zo veel aan. Maar met handen en voeten kom je ook een heel eind. Vier uur later kwamen we aan in het dorpje waar we die nacht zouden verblijven. Eerst even wat gegeten bij het plaatselijke ‘restaurantje’ (was eigenlijk gewoon de woonkamer van een familie) en daarna zijn we het Nationaal Park ingegaan om een waterval te gaan bekijken. Was heel mooi, er staan hier hele hoge bomen. We hadden wel verwacht dat onze gids wat meer over het park en de natuur zou vertellen, maar dat deed hij niet. Ook als we dingen vroegen kregen we weinig reactie, dus dat was jammer. Wel weer een mooie waterval gezien (die in het regenseizoen vast een stuk spectaculairder zal zijn) en toen weer terug naar het dorpje. ‘s Avonds weer bij hetzelfde restaurantje gegeten (lekker eten, maar weinig variatie, de keuze uit rijst of noodles 3 keer per dag!). Het dorp had niet echt een bruisend nachtleven, dus we zijn vroeg gaan slapen en de volgende dag weer vroeg op! Die dag gingen we een grot bezoeken. En niet zomaar een, een 7 km lange waar een rivier doorheen stroomt en waar je met een bootje doorheen kan. Deze grot was wel weer 40 km verderop en omdat de lokale bus (die laadbak) te laat kwam volgens onze gids, hebben we een scooter gehuurd en zijn we er zelf heengereden. Nou ja, Rens reed en ik zat lekker achterop. De wegen zijn hier redelijk goed (op sommige plekken zelfs iets wat op asfalt lijkt).

De tocht door de grot was ook weer geweldig. Zo’n grote grot heb ik echt nog nooit gezien. Met z’n 5en (Rens en ik, onze eco-gids en 2 gidsen van de grot zelf) gingen we in een gemotoriseerd bootje door de grot. 45 Minuten later kwamen we er aan de andere kant pas weer uit, kan je nagaan! De grot zelf was heel erg ruim, heel hoog en verder natuurlijk behoorlijk donker. Maar dankzij onze hoofdlampjes (bedankt Elis en Raoul!) en de grote lampen van de gidsen konden we toch wat zien. Af en toe moesten we ook een klein stukje lopen omdat het water te ondiep was, stond best een sterke stroming! Maar wat een mooie grot. Zo groot en er is niks door mensen handen gemaakt, ongelofelijk. Aan de andere kant van de berg hebben we geluncht en toen zijn we weer terug door de grot gegaan.

Die avond hebben we in een dorpje vlakbij de grot geslapen, Kong Lo. Dit keer bij mensen thuis! Dat was echt fantastisch. We sliepen in een houten huisje op palen (3 meter boven de grond). Het bestond uit een grote woonkamer, waar niks instond (alleen wat kleedjes op de vloer, foto’s aan de muur en een tv), een keukentje en een kamertje waar het gezin slaapt (vader, moeder en 2 kleine kindjes). En dat was het dan ook wel! Geen voordeur, geen slot en geen ramen. Wij sliepen met onze gids in de woonkamer, op de grond onder een muskietennetje. We waren die middag als enige toeristen in het dorp (‘s avonds kwamen er nog wat meer), dus we hadden veel bekijks! We zien er ook zo anders uit dan de mensen hier! Alleen al onze kleren… Vooral de kinderen waren erg nieuwsgierig en liepen achter ons aan, maar durfden niet zo goed dichtbij te komen. Bij een winkeltje hadden we snoepjes gekocht en die hebben we uitgedeeld aan de kindjes. Toen kwamen ze wel! Echt een hoop kinderen ineens! Ook wel zielig hoor, sommigen hebben niet eens een broek aan (ze hebben eigenlijk allemaal geen onderbroek en van luiers hebben ze helemaal nog nooit gehoord) en de oudere broers en zussen (van 4 of 5 jaar) lopen met hun jongere broertje of zusje (vaak nog een baby) op hun rug. Ook zijn ze best wel vies, ze zitten onder de modder, vieze gezichtjes en vieze kleren. Toch lijken ze wel gelukkig en maken ze veel plezier. Maar als ze dan lachen komt er een hele rij rotte tanden tevoorschijn. Een tandarts hebben ze hier natuurlijk ook niet. We hebben een beetje met de kindjes gespeeld en sommigen durfden stiekem dichterbij te komen en ons aan te raken, om dan vervolgens weer snel weg te rennen.

Toen de snoepjes op waren hebben we nog even verder gelopen door het dorp. Best een groot dorp, met zo’n 1.500 inwoners. Iedereen werkt hier of op de rijst- en tabakvelden of als gids in de grot. Iets anders is er gewoon niet en kunnen ze ook niet. Stromend water is er trouwens ook niet. Drinkwater halen ze uit de grot, met 2 emmertjes aan een stok, 20 minuten lopen vanaf het dorp. De wc is een gat in de grond (maar daar zijn we zo langzamerhand al wel aan gewend) en wassen doen ze in de rivier (zowel hun kleren als zichzelf). Die ochtend hadden we nog lekker onder een warme douche gestaan dus we hebben een duikje in de koude rivier maar overgeslagen. Raar idee als je je realiseert dat die mensen altijd, elke dag zo leven. Dat is voor ons Europeanen niet voor te stellen. Wij zitten nu weer in een guesthouse met zacht bed en warme douche. Een nacht in zo’n dorpje is super leuk, maar dan ga je alweer verlangen naar een beetje luxe. Het is maar net wat je gewend bent… Het diner was een typisch Lao gerecht: sticky rijst, bamboesoep en gebakken ei. Goed te eten! De familie at trouwens niet met ons mee, die aten toen wij klaar waren onze left-overs. Na het eten nog wat gekaart en Thaise tv gekeken en toen maar ons ‘bed’ ingedoken. Niet zo lekker geslapen, want tot diep in de nacht waren ze nog ergens gezellig aan het karaoken en een uurtje nadat de muziek gestopt was stonden de eerste mensen alweer op. Om 6 uur ook maar ons bed uitgegaan en lekker ontbeten: sticky rijst, gebakken ei en een beetje groente. Toen begon de Baci-ceremonie. Dit gebeurt bij alle gasten voordat ze weer vertrekken. De vrouw des huizes kwam bij ons zitten, gaf ons een bal sticky rijst en een ei en bond een wit touwtje om onze pols. Dit allemaal om ons succes en een goede reis te wensen. Het stelde niet zo veel voor, maar toch leuk! Daarna hebben we onze spullen gepakt en hebben we het dorp weer verlaten. Wat een geweldige ervaring was dit weer.

Op de scooter zijn we gisteren teruggereden naar het dorp waar we de eerste nacht hadden geslapen, onze spullen gepakt en toen zijn we met het lokale transport weer teruggegaan naar Thakhek. Vanaf daar stond er een lange reis voor de boeg. Nog verder naar het zuiden van Laos (Pakse). Weer een tocht van ruim 300km. En wederom met de lokale bus! Was weer erg grappig. Dit keer was de hele bus volgeladen met zakken pinda’s!! En niet een paar zakken.. Er waren nog maar 16 zitplaatsen over en de rest was helemaal volgebouwd! Met als gevolg dat er een paar mensen in het gangpad moesten zitten (op de zakken pinda’s). Lekker knus allemaal. Fijn de karaoke dvd weer aan en gaan met die banaan! Zeven uur later zijn we aangekomen in Pakse. Dit is wel echt een soort van stad (niet hoe wij die gewend zijn, maar met wat grotere gebouwen dan de rest van het land). De omgeving van deze stad schijnt heel mooi te zijn, dus dat gaan we dan maar eens even onderzoeken!

Sorry voor het lange verhaal, maar wist niet hoe ik het korter had kunnen uitleggen. Het is allemaal zo mooi hier en zo anders dan in NL.

toedeloe!

 

Laatste stukje Laos…

Datum: 11-12-2008

Locatie: Kratie

Hallo!

Waar waren we ook alweer gebleven… In Pakse! In de stad zelf was niet veel te beleven (behalve een paar mooie Franse huizen en tempels). Maar de omgeving is des te mooier. Zaterdag hebben we een scooter gehuurd en zijn we naar Ban Saphai gereden, een weversdorpje zo’n 15 km van Pakse vandaan. Bijna alle vrouwen zitten daar onder hun huis (alle huizen staan op palen) sjaals en sarongs te weven. Was erg leuk om te zien. We waren de enige toeristen in het dorp, dus we hadden weer alle aandacht. De vrouwen vonden het ook erg leuk als we bij ze kwamen kijken tijdens het weven. Ze konden geen woord Engels, maar het waren weer zulke lieve mensen. Vlakbij dit dorpje ligt een klein eiland (aan de andere kant van de Mekong rivier). Daar zijn we ook nog even heen gegaan. Er wonen maar 300 mensen en er is pas net electriciteit. Was leuk om even rond te lopen, maar er was niet veel te doen of te zien (afgezien van een tempel, rijstvelden en houten huizen). Dit eilandje is zelfs nog lange tijd de hoofdstad van Laos geweest voordat de Fransen kwamen! Moeilijk voor te stellen. ‘s Avonds zijn we naar de populairste bar van Pakse geweest samen met Tom, een Australische jongen die we voor het eerst in Vang Vieng tegenkwamen en sindsdien overal tegenkomen. Als je hier wilt ‘stappen’ moet je vroeg beginnen, want om 23.00 uur gaat de avondklok in en gaat alles dicht. We waren al een beetje aan de late kant, maar hebben toch een goed idee gekregen van het ‘nachtleven’ hier. Er wordt niet gedanst, maar wel veel foute muziek gedraaid en natuurlijk: karaoke! Dat kan niet ontbreken.

Zondag zijn we vroeg opgestaan om weer met de scooter op pad te gaan. We hadden de smaak te pakken! De wegen zijn hier best goed en de omgeving is zo mooi, dus het is ideaal om er met een scootertje rond te rijden. Dan heb je lekker alle vrijheid en kom je op de mooiste plekken. Deze dag zijn we naar het Bolaven Plateau gereden. Dit plateau ligt op zo’n 1300 meter hoogte en is beroemd voor hoge watervallen, het koele klimaat, koffie- en theeplantages, maar het is ook het heftigst gebombardeerde gebied tijdens de Tweede Indochina oorlog. Het is een groot gebied, wij zijn deze dag alleen naar Paksong gegaan en weer terug. Paksong ligt 50 km van Pakse. Onderweg naar dit dorp hebben we 3 super mooie watervallen bezocht en zijn we door leuke dorpjes gekomen. Paksong is de koffiehoofdstad van Laos. Hoe verder je richting Paksong komt, hoe meer koffieplantages je ziet en hoe meer koffiebonen er liggen te drogen voor de huizen. Mooi gezicht! We konden natuurlijk niet weg voordat we een kopje koffie hadden gedronken. Toevallig kwamen we bij een Nederlandse man terecht die een Laotiaanse is getrouwd en nu sinds een jaar in Paksong woont. Zijn vrouw en haar familie bezitten een aantal koffieplantages en hij helpt ze met het verbouwen van de koffiebomen en de verkoop van de bonen aan de USA. Hij brandt ook zijn eigen bonen en maakt er koffie van. We stopten toevallig voor zijn huis en hij, meneer Koffie Dik zoals de mensen in het dorp hem noemen, nodigde ons uit voor een bakje. Zoals jullie misschien wel weten hou ik helemaal niet van koffie, maar deze koffie was erg lekker! Rens was ook erg enthousiast, dus we hebben gelijk maar wat gebrande koffiebonen ingeslagen. Kunnen we onderweg nog een paar keer een lekker bakkie koffie maken! Toen de koffie op was zijn we teruggereden naar Pakse. De heenweg was fantastisch, maar de terugweg was misschien nog wel mooier. Omdat het plateau zo hoog is hadden we op de terugweg een erg mooi uitzicht met bergen, koffie- en theeplantages, rijstvelden, huisjes, etc. Erg leuk was het!

Maandag zijn we met de bus naar TadLo gegaan, zo’n 80km vanaf Pakse. Dit is ook een dorpje op het Bolaven Plateau met nog meer mooie watervallen. In dit dorpje hebben we een nacht geslapen in een huisje op de rivier naast een waterval. Het was er lekker rustig en erg mooi. De volgende dag hebben we TadLo al erg vroeg verlaten om naar de Four Thousand Islands af te reizen, het zuidelijkste punt van Laos. Dit is een gebied in de Mekong rivier met allemaal kleine eilandjes en zandbanken (de meeste onbewoond). De drie grootste zijn bewoond en die trekken ook erg veel toeristen. Dit is onze laatste bestemming in Laos voordat we naar Cambodja gaan. Wij zijn de afgelopen drie dagen op Don Det geweest, het kleinste toeristen eiland (maar vol met backpackers). Weer even wennen om tussen zoveel toeristen te zijn, maar ook wel weer gezellig natuurlijk. Een gezegde luidt hier: hoe verder je naar het zuiden van Laos gaat, hoe relaxter het wordt. Dat klopt ook wel! De eilandbewoners (en de toeristen) zijn erg laid-back, het is lekker warm en niemand lijkt zich ook maar ergens druk om te maken. We hebben een bungalow aan de sunset kant van het eiland met twee hangmatten op ons balkon. Heerlijk… Het heeft wel iets weg van de Biesbosch (als ik het toch ergens mee zou moeten vergelijken). Verder hebben ze ook hier nog niet zo lang electriciteit (sinds kort is er dagelijks electriciteit van 18.00-23.00 uur dmv generatoren) en het water uit de douche en kraan komt rechtstreeks uit de Mekong. Maar dat is nog luxe, want de locals wassen zichzelf en hun kleren lekker in de rivier. Woensdag hebben we een rondje gelopen over het eiland en zijn we ook nog even op Don Khon geweest, een wat groter eiland. Daar hebben we een hele mooie grote waterval bezocht. De eilanden (vooral Don Det) bestaan voornamelijk uit rijstvelden met buffels/koeien, palmbomen en bungalows met restaurantjes voor toeristen. Er is niet veel, maar het is erg mooi en de perfecte plek om te relaxen en ons voor te bereiden op Cambodja! We hebben een fantastische tijd gehad in Laos en hebben veel indrukwekkende dingen gezien en gedaan. Laos is een heel bijzonder land. Nog meer ervaringen om nooit te vergeten!

Vanochtend zijn we vertrokken naar Cambodja. Kratie om precies te zijn, in het oosten. De reis verliep erg vlot, we waren zo de grens over en om 14.00 uur vanmiddag waren we er al! Het was trouwens de leukste grensovergang tot nu toe. Niet van die strenge serieuze mensen, maar hele aardige grappige Cambodjanen (behalve dan dat ze extra geld vragen voor elke stempel die ze in je paspoort zetten). Wat wel een beetje vreemd is aan Cambodja is dat ze hier met US dollar betalen. Ze hebben ook wel een eigen valuta, maar die wordt amper gebruikt. Zelfs uit de pinautomaten komen dollars! Het plan was om morgen te gaan kijken naar zeldzame dolfijnen die in de Mekong rivier leven en waar er nog maar 100 van zijn. Maar dit gaat waarschijnlijk niet lukken omdat er hier maar 1 pinautomaat is en die alleen Visa accepteert. Dus wij kunnen hier op geen enkele manier geld krijgen. Onze dollars zijn bijna op, dus misschien moeten we morgen al vertrekken naar Siem Reap (in het westen) in plaats van zondag. Ach ja, je kan niet alles hebben… In Kratie is verder, behalve de dolfijnen, niet veel te doen. Het is wel een leuk druk stadje, dus wel grappig om even rond te lopen. En het is geen toeristenstad, dus je ziet hier het ‘echte’ Cambodja. Het is hier toch wel weer heel anders dan in Laos! Het oogt allemaal een beetje viezer, het is heel druk en er hangt een heel ander sfeertje. Je ziet duidelijk dat er veel armoede is (veel meer dan in Thailand en Laos). Het lijkt weer erg interessant allemaal, dus hopelijk gaan we het hier ook weer goed naar ons zin hebben!

 

 

 

Berichtje van Rens

Datum: 16-12-2008

Locatie: Siem Reap

Hallo hallo,

Zal ik eens een minder serieus verhaal typen over onze reizen. Dit gaat dus niet over wat we mee maken in chronologische volgorde maar gewoon op zijn Rens neer gekwakt. Vorige keer deed ik het in weetjes.. maar deze rechten heb ik niet zelf meer in bezit dus doe ik het anders (klinkt kriptisch is het ook. leg het ooit in Nederland wel eens uit) Ik vind dat ik er soms nog wat onbeholpen uitkom uit de verhalen van Maaike dus nu gaat ik haar eens lekker terug pakken (betekend niet dat Maaike onwaarheden heeft verteld)

Nou na de China weetjes zijn we dus in Thailand aangekomen. Eerst een weekje zonder en daarna 3 weken met Peter. 3 weken lang feesten. Maaike heeft er al een beetje aan gerefereerd maar toen Peter landde had hij een nog al iet wat moeilijke vlucht achter de rug (we weten inmiddels dat zijn terugvlucht nog lastiger was ). Dus hij had zo rond de 36 uur niet geslapen en kwam aan in het pitoreske Bangkok. Hier is er geen tijd voor laffe borrellaars dus gewoon hup de kroeg in. Maaike (het equivalent van laffe borrelaar) had geen zin en Peter was gaar, dus om mij te pleasen zeiden ze tegen elkaar: uurtje, een bucketje en dan naar huis. De foto’s die die avond gemaakt zijn bevatten dusdanige beelden dat deze niet geschikt zijn voor jeugdige kijkers en deze zullen dan ook niet publiekelijk geshowed worden (behalve bij offiele gelegenheden ) Wat ik wel kan zeggen is dat we hoop mensen ontmoet hebben, die ons herkende de volgende dag alleen wij hen niet…

En toen was de toon gezet. Elke avond werd er nog 1 uurtje een 1 bucketje gedronken. Wat dus neer komt dat onze lever dusdanige omvang heeft aangenomen dat wij nu genoodzaakt zijn om het rustiger aan te doen (dit is natuurlijk een grapje voordat wij weer verontrustende mailtjes krijgen ;-) )

Onze visa van Thailand had zijn maximum bereikt dus we besloten in Changmai een trek te doen en dan de slowboot te nemen naar Laos. Wat me nog steeds tegenvalt is dat je in Thailand overal genaaid wordt (niet dat herpes geval, ja dat kan wel maar dat is bij ons niet van toepassing). Zelfs door een Nederlander die een reisbureau heeft in Thailand. Peter had innig contact met hem onderhouden in de tijd voordat hij in Thailand kwam, worden wij voor 2.50 euro de man in het zogezegde Ootje genomen. (de reden dat ik dit opschrijf zegt wel hoe dwars mij dat zit) Zo werkt het in Azie. Ik kan er ook helemaal warm van worden als er weer iets gekocht moet worden (zoals de sinterklaaskadotjes en of andere souveniers) Dit betekend alle remmen los en de volgende tactieken gebruiken. 4 keer geintreseerd kijken, mannetjes komen op je af.. weg leggen. vragen wat hij er voor vraagt, vies gezicht trekken en weg lopen. Horen wat hij je na roept ( meestal 1/3 van de prijs) en dan terug komen en de onderhandelingen starten. Zo heb ik mijn afritsbroek, welke heel erg echt is! (als ik de verkoper moet geloven) van 45 euro naar 8 euro geschroeft. Ook hebben mijn bargainskills al een wel verdiende tik op de billen opleverd van een dik mevrouwtje in Hong-kong. Heerlijk, ik ben echt in me element als er afgedongen moet worden. Maaike daar en tegen die is nogal goed gelovig. Die stapt blind bij een tuk-tuk chauffeur in en zegt, ze hebben het allemaal niet zo breed hier. Voorbeeld: We hebben net 330 km afgelegd in een localbus met 1000 kilo aan pelpinda’s voor 60.000 kip per persoon. (das 5.5 euro) en dan komen we op een stationnetje. daar staat de commerciele tuktuk al te wachten op “falang” met een rugzak. Deze vraagt gewoon 50.000 kip voor een stukkie van 3.2 kilometer naar ons hostel. Ik protesteer altijd en heb altijd wat (soms echt niet veel) van de prijs af gekregen. DIt uit principe. 330 km voor 60.000 kipjes en 50.000 voor nog geen 1% daarvan… nee sorrry.

Dan kom je in Laos. Maaike heeft natuurlijk al verteld hoe het daar aan toe ging, ze heeft alleen nog niet verteld hoe ik gvd alle buckets in me eentje opzoop en de volgende ochtend met een belachelijke kater een mini bus in moest om 5 uur later in vientiane aan te komen.. Echt hoor. Ik kon ook nog eens niet zitten omdat ik met uitsloofgedrag (Maaike der woorden) 100 duizend keer van slides en swings af wilde gaan (elke jongen vind dat leuk!) (zie foto album) Rest mij ook nog even te zeggen dat ik mijn petje (welke ik toch echt bijna dagelijks op heb door die dooie hamster op me kop) af moet doen voor Maaike. Na 2.5 uur nadenken toch van een swing af gaan (wel es waar niet de hoogste maar toch een flinke) Terwijl daarvoor een aantal dames een goede smak op het water hebben gemaakt, waaronder een dame die gestrekt voorover in het water donderde waardoor 3 jongens het nodig vonden om het water in te springen om haar te redden (dat vind ik pas uitsloofgedrag?!!? Om haar vervolgens te troosten met een wiskeybucket, zo hoort het jongens!)

Jullie vragen je misschien af hoe het nou verder gaat tussen Maaike en mij.. Even voor iedereens info; we krijgen de meest uit eenlopende maitjes uit Nederland de een mailt dat de avondjurken in de uitverkoop zijn dus of tie het nou al gevraagd heeft of niet… de andere stuurt behulpzame mailtjes voor het geval we elkaar de hersens hebben ingeslagen en we ieder een andere kant op gaan. We (ik) kan jullie het volgende mededelen: Het gaat echt prima het reizen, we houden veel van elkaar en hebben het super gezellig (soms zelfs gezelliger dan in Nederland) We hebben ook wel onenigheid maar dat komt meestal omdat Maaike (te) positief gestemd is overal voor en ik altijd net iets (te) negatief. Maar dat houdt ons juist scherp. Verder ligt het niet in de planning dat een van ons door de knieen gaat voor de ander, of dat Maaike met een gevulde buik terug komt (behalve dan van lekker eten). Het meest schokkende waar ik achter ben gekomen (bij Maaike dan) is… nou ik weet al dat ze niet alleen naar bloemtjes ruikt en koppig is.. (verder is ze natuurlijk harstikke lief) ze vind dat ze heel goed een kameel kan na doen. (Luc wat heb je der aangedaan toen ze klein was!) Dus dat geeft wel ongeveer weer wat het niveau is van onze reis..

Ik heb ook al verteld dat ik Maaike voor ongeveer 30 euro had kunnen verkopen in China, in Thailand en de rest van Azie tot nu toe, hebben we dit niet meegemaakt. Wel ben ik maar net onstnapt aan de houtgreep van een aantrekkelijke lady-boy die mij zou hard vast hield en tegen me aan begon te rijden dat ik er onpasselijk van werd. Ook ben ik onstnapt aan de vuiste, glazen bier en emmers met water van een groep lady-boys omdat de ander net optijd zei dat ik het niet was die ze lady-boy noemde, maar de kerel naast me die toevallig ook een zwart shirt aan had.. (scheelde heel weinig)

In Laos en Cambodja (waar ik nu in een bus zit) hebben ze een knopje in de bus voor als ze niet willen toeteren. de tering.. die gasten toeteren om de 15 seconden.. ( en dat gemiddeld 9 uur lang tel daar bij ranzige locals en 1000 kilogram aan pinda’s en een oud omatje op je schoot en tassen met soja die over je broek heen lopen en levende kippen en andere dieren van de kinderboerderij op het dak, welke naast de scooters staan. en je hebt onze busreizen.. helemaal top oh ik vergat ook nog de locale karaoke die keihard aan staat..)

 

Thailand is het epicentrum van z/o Azie. Dit wil zeggen dat alles op Thailand wil lijken of via Thailand dingen doet. De TV die alle kansarme dorpjes hebben zijn Thais. Dit wil zeggen, een schotel tergrote van 2 meter wordt in de tuin geplant, welke overdag gebruikt wordt voor droogrek voor bijvoorbeeld de was of voor fruit, chilipepers of koffie bonen ( of alles te gelijk) Welke ‘s avonds (als de generators aangaan) er voor zorgt dat ze naar de Thaise televisie kunnen kijken. Wat jullie moeten weten is dat op de Thaise TV om de paar uur “we love the king” wordt gedraait. Tis dus ongeveer het zelfde alsof wij naar de duitse ZDF zitten te kijken en dan de nagecynchroniseerde terminator wordt onderbroken voor 3 minuten lang we love Angela Merkel + het Duitse volkslied + foto’s van haar in allerlei liefdadigheids dingen. in een woord geweldig. Hierdoor kunnen alle mensen in Laos ook Thai en zoals ik gisteren heb gemerkt ik het pitoreske Kratie dat men daar ook alleen de Thaise t.v. kan ontvangen. Wat wel betekent 24 uur per dag sport! Met beachvolleybal en Engels voetbal! (welk eens waar voorzien van laf Thaise comentaar” WHHOOOOIIIIIIIIIII” ( en dan loopt tie net over de middellijn en het lijkt net of er een klimax aankomt wat op de gemiddelde p0rnokanaal niet zou mistaan. Nu we het toch over p0rno hebben.. p0rno is verboden in deze landen, maar zoals jullie weten heeft dit niet veel zin. Thailand staat er bekend om. maar wij worden veel gewaarschuwt voor kinderp0rno enz. de lady-boys lopen met hun mooie kaaklijn (weer een Peter zin) gewoon te paraderen of je met hun naar bed wil; enz enz maar topless zonnen is uit den boze, in je bikini rondlopen als een vrouw dat is ” not appropiate” en de reclames voor fitnesapperatuur worden de vrouwen gecencureerd omdat ze in een soort van bikini lopen..; ja ja.. Verder is de Aziatische porno gewoon overal te koop en zie je overal hoesjes liggen met naakte vrouwen met ontplofte mollen

We zaten op Don Det te eten en daar zat iemand van het restaurant zijn familie foto’s te bekijken, hij zat met zijn rug naar het restaurant dus iedereen kon op zijn 17 inc beeldscherm mee kijken. heel lief foto’s van zijn kindje en zijn vrouw enz. En daarna kwamen doodleuk de naakt foto’s voorbij.. ik weet niet of het zijn eigen vrouw was.. maar mijn eten was minder smalelijk dan daarvoor.

Verder is onze eerste taal bijna Engels geworden. soms praten Maaike en ik gewoon in het Engels tegen elkaar terwijl er niemand anders is. We praten het de heledag door. Maar het blijft toch lastig. zo heb ik al voor een paar mooie sprak “verwarring” uitspraken gemaakt: (Tom this is for you :” i took a slide and then i came in the water) ik zit al weer een uur te typen in een bus die als een maloot over de half gare wegen van Cambodja rijd dus ik ga even stoppen en recht voor me uit kijken…

Zo even een stop gehad en dan kunnen we weer door..

Dat alles hier primitief aan toegaat is voor iedereen duidelijk. Maaike heeft de gemiddelde lengte van een Aziaat wat mij dus al gauw afschildert als erg groot en erg dik. dat deze jonge (90kg schoon aan de haak toen hij weg ging, geen flauw idee hoeveel het nu is) nou eenmaal zware botten heeft is weer eens bewezen. eerst begin ik even met me zelf vrij te pleiten. we moesten over een brug heen naar de 7 km lange cave waar maaike uitgebreid over verteld heeft. Op de heen weg liep ik over loop plank en die lag half in het water lekker weg te rotten en ik zei.. die is niet voor mij gebouwt.. dit bleek.. op de terug weg moesten we over het zelfde bruggetje alleen nu had ik de rugzak om (waar dus voor 2 dagen kleding en water inzat dus ook wel wat woog) en dit bleek te veel te zijn voor het zielige plankje. ik zakte er dwars doorheen. Ik voelde het al aan komen dus had niet veel schade.Alleen wat ik niet had berekend is dat mijn telefoon nog in mijn zijvak zat (ik wil ook zo’n broek met van die zakken aan me zij) die werd dus gedoopt in de plaatselijke rivier.. Welke daar dus niet goed tegen kan.. dus conclusie, telefoon verzopen, broek nat en hup naar de locals..waar we blijven slapen.. ik daar me broek te drogen gelegd en me telefoon te drogen. niets byzonder denk je.. dus… las ik de volgende dag op de terugweg dat je vooral niets over de balk moet hangen aan het huis.. nduuzzzz (goed voorbereid weer)

Ik wordt totaal leip van alle stoepa’s zoals jullie misschien in het foto album (ventiane voor de minder trouwe kijkers en lezers) hebben gezien komt het echt me neus uit.. Maar Maaike ontwikkeld zich als een echte Joop van Tellingen maar dan met alles wat beweegd en of wa niett in Nederland te zien is.. ( op het moment van typen 12,7 gig al geschoten en dat komt neer op 3868 foto’s) Maaike is zo fan van de stoepa’s dat ik elke keer als we er een zien op de maat van ABBA stoepa troepa begin te zingen.. maar aan deze info hebben jullie waarschijnlijk niet veel.. maar wees je er van bewust dat mochten we ooit thuis komen en we zeggen: zullen we de foto’s laten zien?? dat je je slaapspullen meeneemt…

De wereld is klein, Alle mensen reizen ongeveer de zelfde route en in de ongeveer de zelfde tijd. De een stopt daar de andere daar. hierdoor kom je wel vaak dezelfde mensen tegen. Dit is erg grappig maar soms ook minder grappig.. mensen welke je liever niet nog es ziet kom je ook weer tegen.. maar een oudstudiegenoot tegen komen in de middle of nowhere (in de jungle) in Chang Mai en Steenhuis (nog zo’n laffeborrelaar) op Koh San Road tegen komen (evenveel mensen als Salou) en dan nog eens toevallig op Koh Tao (eiland zoals Ameland in een omgeving met meerdere eilanden) ( EN HEM DAN NIET TEGENKOMEN OP DE AFGESPROKEN FULLMOONPARTY OMDAT MENEER ZIEKJES IS! ;-) grapje steenhause!) Vervolgens in LuangPrabang 2 reisgenoten van Steenhuis weer tegenkomen en dan vervolgens Sebastian tegenkomen welke we ontmoet hadden in de Jungle Trek. Om vervolgens Thomas (dwaze Ozzy) vanaf VangVien tegen te blijven komen tot waarschijnlijk Siem Riep waar we nu heen gaan. Ook zijn we een stelletje tegen gekomen welke we in Chang Mai ontmoet hebben de dag voordat we Peter gingen op halen en weer ontmoeten de dag NAdat Peter weer vertrokken was.. nduuuzzz..

Maaike komt er net achter dat ze vergeten is te vertellen over ” the bakery” op Don Det.. een Australische bakker die zijn leven in oz achterheeft gelaten om lekker elke dag stoned rond te lopen op Don Det… Hij bakt wel elke dag 50 donuts en andere taartjes.. waaronder (speciaal voor Ingrid) WORTELTJESTAART!! echt hoor.. sinds we het ontdekt hebben is die gast bijna financieel onafhankelijke geworden door ons.. ZO LEKKER! na 3 maanden van aziatische meuk (wat ook echt lekker is hoor!) eens een heerlijk oud en vertrouwd westers gebakje.. dat is echt heeeeerlijk..

Ik ben er nu echt achtergekomen dat het allemaal lukraak verhaaltjes zijn geworden dus maaike gaat het maar even rechtzetten en de spelVouten er uithalen en tot ik weer inspiratie heb en of een lange busreis heb…en dat het een verdomt lang verhaal is geworden dus buiten de ouders waarschijnlijk niemand het zo ver laat komen dat wat ik nu aan het typen ook daadwerkelijk gelezen wordt..

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>